Hieronder mijn reisdagboek van Australië 2017
September 02, 2017
Vrijdag 1 september: eindelijk is het dan zo ver: ons avontuur begint, een maand lange roadtrip door het zuiden van Australie: land van de kangaroos en de koala’s. Van het levendige, prachtige Sydney, tot Uluru, midden in een ruige outback. Om 12:50 zou ons vliegtuig vertrekken. Uiteindelijk werd dit iets later (mede dankzij ons). We dachten vantevoren nog als eerste het vliegtuig in te mogen, dit werd als laatste. Er moest heel wat rondgebeld worden om de rolstoel tot aan de gate te kunnen krijgen. Na zo’n 25 uur, 1 overstap in Kuala Lumpur, bijna 15.000 km vliegen en heel wat meters lopen (we moeten natuurlijk helemaal naar de laatste gate) zijn we er dan eindelijk: SYDNEY BABY! Daar aangekomen krijgen we een lieftallige assistent toegewezen. Hij helpt ons tot aan de auto, die al buiten op ons staat te wachten. Het is even passen en meten, maar alles past er dan toch echt in. We krijgen uitgebreide constructies en off we go. Soms een erg plaatselijke regenbui onderweg (richtingaanwijzer zit aan de andere kant). De navigatie geeft ons nog een gratis night tour, voordat we bij het hotel arriveren. Na een nacht redelijk slapen, gaan we op weg naar de hoogtepunten: Sydney Opera House & The Harbour Bridge. Het is heerlijk weer (27 graden). Het is een leuke wandeling. Vanaf Sydney Opera House een stuk langs de botanische tuinen gelopen, om een mooi uitzicht te krijgen over het water. ’s Avonds nog lekker gegeten aan het water, en het verlichte Opera House bekeken. Maandag 4 september via Kings Warf (suburb met veel kantoren, koffietentjes en restaurantjes) naar Barangaroo gelopen: een mooi park tussen de stad en het water. Uitzicht vanaf de andere kant op de Harbour Bridge. Weer een heerlijke dag, met een stevig windje. In de middag naar het auto-verhuurbedrijf gereden, om de extra stoel uit de auto te laten halen. Een paar extra routekaarten, en een ander navigatiesysteem meegekregen, just in case. Nog even onder Harbour Bridge gestopt voor een paar foto’s en gegeten bij een restaurantje aan Kings Warf. Morgen verlaten we Sydney (helaas) om door te gaan naar Blue Mountains: een prachtig natuurgebied met verrassende flora en fauna.
september 09, 2017
Onze roadtrip is nu echt begonnen! We hebben Sydney achter ons gelaten. Onze eerste stop is in de Blue Mountains, zo’n anderhalf uur rijden. De eerste ervaringen buiten de stad. Een echte snelweg is er niet, de maximum snelheid is 110 km per uur. We hebben nog geen wildlife gezien, maar zien helaas wel een hoop aangereden kangaroos langs de weg. Angy (autoverhuurbedrijf) had ons vantevoren al gewaarschuwd. Tussen dawn en dusk komen ze tot leven en is er een grote kans dat je deze op de weg tegenkomt. We nemen ons voor om het rijden in het donker zoveel mogelijk te vermijden.
We checken eerst in bij het ‘Fairmont Resort’, een prachtig gelegen hotel. We krijgen een free upgrade, naar een superdeluxe kamer met uitzicht op de bergen en de tennisbaan. We laden alles uit, worden hierbij geholpen door twee uiterst vriendelijke bell boys.
Daarna rijden we naar de Blue Mountains. Het temperatuurverschil ten opzichte van de afgelopen dagen is op zijn zachts gezegd verschrikkelijk. Het is 7 graden, maar met een windsnelheid van 40 km/h voelt het onder nul. Gelukkig wordt dit goedgemaakt door wat we zien. We zien eerst de ‘Three Sisters’ , een rotsformatie die staat voor drie zussen die volgens een oude Aboriginal legende in steen zijn verandert.
Ook nemen we de Scenic Skyway en Scenic cableway en genieten van een prachtig uitzicht over een groene valley, omringd door ruige rotsen. We maken nog een mooie wandeling door de vallei, horen daar een paar aparte vogelsoorten. We raken helemaal verkleumd, maar dat was het waard. ‘s Avonds eten we bij de open haard in het hotel, met uitzicht op de bergen.
Na een onrustige nacht (het brandalarm ging af), vertrekken we de volgende dag naar Canberra. We komen daar in de middag aan. Rijden langs twee uitzichtpunten. Bij de eerste is weinig te zien. Bij de tweede op Black Mountain gaan we in de Telstra-toren. Daar heb je vanaf 180 meter hoogte een uitzicht over de hele stad. Verder zien we niet veel van de stad.
Onze derde stop is Lake Entrance. Hier zien we uiteindelijk niet veel meer van. Deze dag had namelijk een aantal hindernissen. Het begon ‘s ochtends al, toen we de auto niet gestart kregen. Gelukkig kregen we gelijk hulp en konden we alsnog snel op pad. We rijden een prachtige route door een heuvel/bergachtig en bossig landschap. Onderweg stoppen we bij Pebbly Beach, dit staat bekend om de kangaroos die daar op het strand rondspringen. De eerste twee spotten we dan ook daar! Los daarvan is het ook een supermooi strand, met wit zand en helder blauw water. Ook maken we daar kennis met de Australische Koningsparkiet.
Na deze stop is het nog 5,5 uur rijden. De planning is om rond 18:30 te arriveren, rond zonsondergang. Dit gaat goed, totdat de navigatie ons een onverharde weg opstuurt. We slepen soms een heel stuk een tak mee, moeten een laag hangende boom ontwijken en een hele hoop gaten in de weg. Na ongeveer een uur, kent ie de weg niet meer en moeten we omdraaien, het hele stuk weer terug. Het wordt nu toch wel erg spannend. Het wordt snel donker. De weg slingert flink, en je weet niet wat je na de bocht op de weg treft. Gelukkig zijn de wegen ‘s avonds goed verlicht door reflectoren.
Hierdoor komen we uiteindelijk pas om 20:30 aan bij het hotel. We zijn helemaal gesloopt maar hebben onderweg gelukkig niks geraakt. Er is hier niemand die ons opvangt. Uiteindelijk moeten we de sleutel uit een kluis halen. Als we de kamer eenmaal binnenkomen, staan er maar twee bedden, het derde bed moet nog gebracht worden. We zijn blij als we uiteindelijk kunnen slapen.
De volgende ochtend (8 september) slapen we uit. Hier zijn ze het in het hotel niet mee eens, we worden in de kamer gebeld en vriendelijk doch dringend verzocht om snel uit te komen checken. Als we dit hebben gedaan, vervolgen we onze weg naar Foster, dichtbij het Wilsons Promontory National Park. Het is een route door een best wel plat landschap, met veel koeien en schapen langs de weg. Daar verblijven we in ‘Prom Country Lodge’, voor 2 nachten om hopelijk weer een beetje tot rust te komen.
september 13, 2017
Nadat we vannacht in een bed and breakfast hebben geslapen, hebben we vandaag het laatste deel van de Great Ocean Road gereden. Natuurlijk kwamen we langs de Twelve Apostles. . Helaas regende het er veel, maar het uitzicht was supermooi. Naast dat Australië echt mijn droombestemming is, heeft het sinds dit jaar een extra betekenis gekregen. Sinds dat ik mijn eerste stage liep heb ik iemand leren kennen waar ik een hele mooie en bijzondere vriendschap mee had. We kwamen altijd weer samen op allerlei manieren. Een paar jaar hebben we samen op Multimedia gewerkt. We hadden het gewoon echt heel erg leuk samen. Vorig jaar heb ik hem verteld dat ik dit jaar een reis naar Australië ging maken. Het had me echt geweldig geleken om deze reis te kunnen delen met hem, omdat we allebei gek op Australië zijn. Helaas heeft het niet meer zo mogen zijn, omdat hij in die tijd ziek werd. Net voordat ik met de meiden de reis ging boeken, overleed hij. Ik vind het extra bijzonder om deze reis te maken! Met veel ruimte voor een lach en een traan, heb ik een geweldige tijd met de meiden!
September 17, 2017
Onderweg van Wilsons
Onderweg van Wilsons Promontory naar Melbourne zijn we naar het Moonlit Sanctuary Wildlife Conservation Park gegaan. Dit was een tip van Anneloes. Het is een opvang voor bedreigde diersoorten, zodat deze beschermd worden. We hadden al gelezen dat we daar koala’s zouden kunnen knuffelen en kangoeroes voeren. We hebben verschillende gekke vogels gezien en zagen ook al snel kleine wallabies, kleine kangoeroes. Bij de ingang hadden we een zakje voer gekocht om ze te kunnen voeren. De meeste waren erg voorzichtig, maar wel nieuwsgierig en vooral erg hongerig. Ook de grote kangoeroes hebben we gevoerd en geaaid. Ook hebben we daar de eerste koala’s gezien. En we hadden geluk want we waren nog op tijd voor een knuffelmoment. Eerst nog een klein dierenshowtje bijgewoond, met een uil, een dingo en nog een paar andere diersoorten. Daarna mochten we met zijn drieën heeeeeel dichtbij een koala. Echt knuffelen zat er niet in, hij/zij was veel te druk bezig met de eucalyptus. Meer dan eten en slapen doen ze ook eigenlijk niet. We hadden geluk dattie z’n ogen open had. Dit was een fijn moment!
Einde van de middag komen we aan in Melbourne. Ons hotel zit midden in de stad, aan de rivier. Het is omringd door andere wolkenkrabbers. Als we ’s avonds met Anneloes (vriendin van Loes die al een paar jaar in Melbourne woont), aan de rivier iets gaan eten, is de stad sfeervol verlicht. We hebben een gezellig avond en gaan voldaan naar bed.
De volgende dag richten we ons op Melbourne’s hoogtepunten. De steden zijn hier heel anders dan in Europa. Weinig culturele/architectonische bezienswaardigheden. We lopen wat door de stad en gaan naar de Royal Botanic Gardens. Dit blijkt een mooi (erg heuvelachtig!!!) park te zijn met veel mooie en aparte flora. Daarna pakken we de tram naar Saint Kilda, een suburb van Melbourne. Daar spreekt Loes met Anneloes af en lopen Nathalie en Linda wat rond. ’s avonds zijn Nathalie en Linda naar de Eureka Tower geweest. Op de 88e verdieping (285 meter hoogte) een adembenemend uitzicht over Melbourne met een ondergaande zon.
De volgende dag (12 september) beginnen we aan de Great Ocean Road, bekend als één van de mooiste kustroutes van de wereld. De weg van meer dan 240 kilometer ligt tussen de steden Torquay en Warrnambool. We rijden langs mooie kustplaatsen, ruige kliffen, surfstranden en adembenemende uitzichten. Stoppen af en toe voor een foto. We waren getipt dat we bij Kennett River wel koala’s tegen zouden kunnen komen. Daar nemen we een zijweg en komen uiteindelijk meer per ongeluk in het Great Otway National Park terecht. Daar rijden we een heel stuk door een prachtig regenwoud. Met de bijbehorende regen, we zien mooie vogels en een paar kangoeroes, maar helaas… geen koala’s. Als het inmiddels al donker is komen we in Apollo Bay aan, waar we 1 nachtje verblijven. We worden ontvangen door Esther. We hebben een heel huis voor ons alleen, met een prachtig uitzicht op een grote bosrijke tuin. S avonds willen we uit eten, maar het plaatsje blijkt uitgestorven. Dus halen we Fish & chips om daar te eten.
’s Ochtends ontbijten we gezellig met Esther en haar man Peter. Een stel die je graag zou adopteren als je opa en oma. Peter heeft verschillende lokroepen om een paar vogels binnen te krijgen. Ze krijgen dan een stuk(je) kaas (soms zo groot dat ze het niet kunnen tillen) en vliegen weer weg. Het plan was eigenlijk om niet al te laat door te gaan, aangezien we nog een heel stuk voor de boeg hebben. Dit gaat echter niet volgens plan, het is veel te gezellig. We krijgen een cursus Australische uitspraken, een heleboel suggesties om naar toe te gaan (de helft van de namen is Peter alleen vergeten), een deel van de familiegeschiedenis en er wordt getwijfeld of Linda wel echt zo Hollands is als ze denkt, ze is namelijk wel erg bruin. 😉
Uiteindelijk moeten we toch echt gaan. Het laatste deel van de Great Ocean Road. We rijden een prachtige route en stoppen regelmatig. Eerste stop: Cape Otway. Peter verzekerde ons dat we de koala’s daar zouden kunnen zien. We rijden vol goede moed naar de vuurtoren. We zien een hele boel kaal-gegeten eucalyptusbomen, maar opnieuw: geen koala’s. Als we bij de vuurtoren zijn, begint het flink te regenen. We druipen (letterlijk en figuurlijk) af. Tweede stop: de Twelve Apostles: van oorsprong 12 aparte rotsformaties aan de kust. Inmiddels tellen we er nog 7, de rest is verdwenen. Ook stoppen we nog snel even bij een rots in de vorm van een grote boog: heel bijzonder. We merken deze dag dat we ons nog steeds in het regengebied bevinden. Zo nu en dan een tropisch buitje, en een hevige wind.
Vanwege alle stops is het inmiddels al donker als we in Halls Gap arriveren: een dorpje bij Grampians National Park. Op zo’n 200 meter van onze overnachting, schieten er 3 kangoeroes de weg op. Wat wordt afgeraden, doe je automatisch: je gaat ze ontwijken. 1-0 voor ons, of voor hen, of allebei. Het is maar hoe je het bekijkt.
september 23, 2017
19 september Op de boot vanaf Kangaroo island raakte we in gesprek met een paar mensen, twee local-stellen. Een van die vrouwen had een vriendin waarvan de dochter helemaal geen communicatiemiddel heeft. Ze waren gefascineerd door mijn communicatiemiddel. Aan wal zijn we naar Adelaide gereden. Onderweg zijn we even gestopt bij ‘het mooiste strand van Zuid-Australië.
Daarna in één ruk doorgereden naar Adelaide. Daar hadden we afgesproken met Bas, een kennis van mij, Nathalie. Ik ken hem sinds mijn eerste Tobii.
Met hem hebben we wat gegeten en bijgekletst. Er is zoveel gebeurd in de afgelopen tijd, het was zo’n 9 jaar geleden dat we elkaar hadden gezien. Bijzondere en leuke tijd waarin er veel mensen op mijn pad kwamen. Ook besef ik dat ik toen echt heel jong was en hoe anders ik nu communiceer. Ik was ook best benieuwd hoe het zou zijn om iemand na zo’n tijd weer te zien. Ik vond het echt hartstikke leuk om hem te zien en te merken dat het contact zo soepel ging, naar mijn idee. De volgende dag was Linda jarig. Overdag zijn we naar de Botanic Gardens van Adelaide geweest, ook deze waren heel mooi. Het was een prachtige dag. Daar genoten we na alle kou en regen erg van. Daarna in het centrum wezen shoppen. Loes en Nathalie hadden ’s avonds twee verrassingen voor Linda. Jarig zijn in Australië, dat is natuurlijk bijzonder! We zijn eerst bij Jamie Oliver wezen eten. Ik moet zeggen dat mijn zalm lekkerder dan anders smaakte (en ik heb er al een aantal geproefd). We hebben alledrie heerlijk gegeten. > Daarna hebben we een escape room gedaan. Het thema was`the black queen`. We zijn binnen de tijd ontsnapt (44 minuten). Ze waren erg onder de indruk. Slagingspercentage was maar 30%. Als afsluiter zijn we nog een drankje wezen doen boven Jamie, bij 2KW. Een rooftopbar met uitzicht over Adelaide. Een te chique tent met dresscode (kwamen we net te laat achter), mannen in pak. Kwamen Loes en Linda aan in korte broeken en hempjes.. 21 sept In de ochtend vertrokken vanuit Adelaide naar Flinders Ranges, een natuurgebied in een krater van een uitgedoofde vulkaan. Het was een rit met onderweg veel ontzettend mooie dingen. Bij aankomst dachten we de auto even te parkeren om in te checken. Terwijl Loes en ik in de auto wachtten begon er op het grasveld een medewerker van het resort een vlag naar beneden te en maakte een ritueel vuurtje aan, om ons in te wijden bleek later. In dit gebied hadden we al helemaal geen internet, en een hotel met wifi is hier niet zo vanzelfsprekend. 22 sept `s Ochtends een kleine wandeling gemaakt over het terrein van het resort en daarna nog een stukje het park in. Helaas waren de wandelroutes daarbuiten niet toegankelijk voor rolstoelgebruikers. s Middags even bij het zwembad gezeten (Loes en Linda hebben ook nog een duik gewaagd, maar het was ijskoud!!) en daarna een selfdrive gedaan door het park. Ook dit was een prachtig park met veel mooie uitzichtpunten.
September 27, 2017
23 september We vertrokken uit Flinders Rangers naar Coober Pedy. We hadden allemaal appjes voorbereid, zodat als we weer even internet hadden onze families wisten dat alles goed was met ons. In Coober Pedy aangekomen, bleken sommige mensen zich inderdaad heel erg bezorgd te maken. Ik, Nathalie, vind dit best een raar en vervelend idee. Inmiddels ben ik ook gewend om altijd en overal contact te maken met de mensen om me heen. Als dat niet kan denk ik ook o ja shit, voelt gewoon niet veilig. Op mijn Facebook had ik allemaal berichtjes van mijn nicht. Ook dat de familie van mijn reisgenootje zich zorgen maakte. Dit vind ik wel een heftig idee. Gelukkig zijn we nog steeds samen en gaat alles goed met ons. 24 september Vanuit Coober Pedy naar Uluru vertrokken. Dit was een beetje een saaie route, veel van hetzelfde, zo’n 500 km hetzelfde landschap. ` s middags kwamen we aan bij Uluru. We verblijven in Yulara, het enige resort in de buurt van Uluru. Even naar onze hotelkamer gegaan en ’s avonds hebben we wat gegeten bij een restaurantje op het resort. Morgen eens kijken wat we gaan doen.. 25 september Om 09.00 uur stond een’ klusjesman’ bij ons op de stoep. De vorige avond hadden we hem gestrikt om mijn rolstoel te maken. In het vliegtuig was, zoals gewoonlijk, iets afgebroken. Gelukkig kon hij het tijdelijk maken. Daarna hebben we nog even aan het zwembad gezeten, waar Loes en Linda een duik hebben genomen. We vonden het geen goed plan om op het heetst van de dag naar Uluru te gaan. ’s Middags hebben we een vlucht met een klein vliegtuigje gemaakt. Dat was zooo gaaf!! Ook wel een beetje eng, maar het was echt mooi. We hadden een helikoptervlucht geboekt (dachten we), maar vlogen in een soort sportvliegtuigje, maaarrr dat maakte het niet minder leuk! We vlogen met een gezin samen, dat was ook goed. Tegen zonsondergang zijn we naar Ayers Rock (Uluru) gegaan. Echt een jeugddroom van mij. Vanuit de lucht dacht ik: ‘Oké, is dat het?’. Hoe dichterbij we kwamen hoe overweldiger het was. Ik vond het zo bijzonder om er nu eindelijk in het echt te zijn. Zo apart om te zien hoe Ayers Rock elke vijf minuten veranderd van kleur. Echt helemaal te gek! Morgenochtend willen we de zonsopgang nog zien, lekker vroeg, om 06:30!! ’s Morgens gaan we nog het park in en later op de dag vertrekken we naar Kings Canyon.
September 28, 2017
26 sept `s Morgens om 5:00 zijn we opgestaan om de zonsopgang bij Urulu te zien. Het was verderop weg dan we dachten, dus de zon begon al op te komen. Vanuit de auto konden we dit al zien. Zo bijzonder om het in in het echt te zien. Bij de `sunset look out` aangekomen stond het al aardig vol mensen. Helaas was het al aardig licht, maar niet minder mooi. Heel langzaam begon Ayers Rock in het licht te staan. Dat was zoooo mooi. Echt één ding van mijn bucket list (zover ik die heb). Na de zonsopgang hebben we ontbeten bij Ayers Rock en zijn we aan een wandeling om de rots heen begonnen. Het was zo bijzonder om daar eindelijk een keer te zijn. Het was na zonsopgang al snel bloedheet, aangeraden werd dan ook om na 11:00 het park te verlaten. We zijn toen doorgereden naar Katja Tuta, ook een rotsformatie. Dit was ook ontzettend mooi om te zien, alleen veel minder toegankelijk voor rolstoelen. Ik kon totdat er een zandhelling begon (vrij snel) komen. Dit was wel heel jammer. Daarna zijn we naar Kings Canyon / Watarrka National Park gegaan, waar we nog wat gegeten hebben met op de achtergrond een coverzanger. Alle drie hebben we zo genoten, ahum. 27 september Na het ontbijt zijn we naar Kings Canyon gegaan. Er was maar één wandelroute toegankelijk voor rolstoelgebruikers. Het was een mooie, maar korte route. Dit vond ik erg jammer, want ik had hier veel van verwacht. Na de wandeling zijn we nog doorgereden naar een lookout. Hier konden we niet meer zien wat we al hadden gezien. `S middags hebben we bij het zwembad gezeten en hebben Loes en Linda weer een duik genomen. ’s Avonds hebben we dan toch eindelijk onze blikken spaghetti weten op te warmen, op het campinggedeelte van het terrein. Op onze kamer aangekomen hadden we nog bezoek van een salamander, die niet weg wilde. Na wat vangwerk van Loes en Linda is ie uiteindelijk toch weggegaan. We hadden geen zin in een loge. 28 september ‘ s Morgens even ontbeten en zijn we naar Alice Springs gereden. Dit is gelijk onze eindbestemming, helaas. ‘ s Middags zijn we naar het centrumpje geweest om de laatste inkopen te doen. Aardig gelukt al zeg ik het zelf 🙂 ’s Avonds hebben we wat gegeten in het centrum. Linda en Loes kregen echt drie mega grote borden, beetje Amerikaans formaat :). 29 september De allerlaatste dag in Australië. Ik vind het zo jammer dat onze reis bijna ten einde is gekomen. Een reis door Australië was als klein meisje al mijn droom en nu is die droom voorbij. Hoewel het voor mijn lichaam echt heel erg goed is om nu weer tot rust te komen, vind ik het erg jammer dat het echt afgelopen is. In de toekomst hoop ik nog meer fantastische reizen te mogen maken. Op deze reis heb ik wat meer zelfvertrouwen gekregen. De mensen om me heen kunnen wel zeggen: “Je kunt het wel”, maar ik moet het zelf ook zo voelen. Eén heel belangrijk ander ding is, dat ik nu heb ervaren dat ik juist mag ouwehoeren met mensen, zonder dat iemand denkt:”Ze is niet helemaal fris in haar bovenkamer’. Mensen die me niet kennen weten vaak niet dat ze me gewoon kunnen aanspreken en dat vind ik altijd heel lastig. Ik hoop dat ik nu een goede manier heb gevonden om dat zoveel mogelijk op een goede manier op te vangen. Voor nu was dit mijn laatste blog uit in Australië. Na een zeer lange reis, met veel vertraging en een overstap op Kuala lumpur, hopen we veilig thuis te komen
Tot snel in Nederland.