Hoi allemaal,
Zaterdag 20 mei vertrok ik, samen met de Wielewaal, richting New York.
Op Schiphol aangekomen, ontmoette ik de groep. Wel had ik sommige vrijwilligers gezien, maar had totaal geen idee met
wat voor doelgroep ik te maken zou krijgen.
Toen we incheckten vertelde iemand dat we met Balkenende zouden vliegen, ja het is gewoon een mens, maar is toch wel een beetje speciaal.
De reis duurde 7,5 uur. Heel lang als je alleen maar op je kont kan zitten. Gelukkig had ik een tv voor mijn neus, daarmee ging de tijd wat sneller.
Bijna in New York aangekomen, kwam Balkenende even met een groep een praatje maken. Wat ik wel sympathiek van hem vond.
Eenmaal bij douane aangekomen duurde het nog een eeuwigheid voordat we aan de beurt waren. Geloof dat er een heel bijzonder stel voor ons was. Daar moesten we op wachten, want als je in een andere rij ging staan kreeg je het aan de stok met zo´n douanier.
Waren we aan de beurt, moesten ze mijn vingerafdruk hebben. Gaat heel goed als je spastisch bent.
Na tien minuten zag meneer in dat ik het echt niet kon. Had nog net geen vinger uit de kom.
Buiten stonden busjes klaar, die niet echt rolstoel-proof waren. Dat viel me een beetje tegen, maar na wat proppen, zijn we heelhuids aangekomen in ons hotel.
In het hotel aangekomen, wat schitterend was, hebben we nog wat gegeten en zijn we gaan slapen.
Zondags zijn we in groepjes naar Ground Zero geweest. Dat was heel mooi, maar minder indrukwekkend dan dat ik had verwacht.
Er staat wel weer een nieuw gebouw op een paar meter van af, maar de plaats zelf was nog steeds een bouwplaats.
Ze zijn wel bezig om om op dezelfde plek weer iets neer te zetten.
Vlakbij de bouwplaats hebben ze een hoekje met een herdenkingsmuur voor alle gesneuvelde brandweermannen (niet alleen van elf september). Moet zeggen dat dat mij meer deed dan zo´n bouwplaats.
Misschien was dat wel het meest bijzondere wat ik heb gezien.
Als je een stukje verder liep kon je het Vrijheidsbeeld zien. Ik vond hem heel klein. Op plaatjes ziet hij echt groot uit, maar dat viel me zo tegen. Maar dat hield niet in, dat het toch wel bijzonder was om hem in het echt te zien.
Daar weer tegenover zit het Battery park. Hier hebben we de halve avond gezeten en gegeten.
´s Nachts had ik de beveiliging nog aan m´n bed, want we kregen niemand van de begeleiding te pakken. Lag half uit bed, maar ze mogen niemand aanraken voor het geval dat ze een proces aan hun broek krijgen.
In plaats van dat ze vroegen of ze iemand konden bellen, belden ze gelijk het alarmnummer.
Uiteindelijk is het op tijd gelukt om die beveiliger aan zijn verstand te krijgen dat hij iemand van de begeleiding kon halen. Had geen vijf minuten gescheeld, of ik had zo´n broeder aan mijn bed. (geloof niet dat je er in NY daar nou zo blij mee moet zijn)
Dat was mijn enige nachtelijke avontuur, gelukkig maar!!
Zondag zijn we naar Macy´s geweest. Dit is één van de grootste warenhuizen van Amerika. Na wat geshopt te hebben, zijn we o.a. een broodje wezen eten bij een soort Bakker Bart. Dat ging alleen heel moeilijk als ze voor me een toneelstukje opvoerden. Daarna probeerden we het Empire State Building op te komen, maar dit mocht niet, want het was te bewolkt. Dus zijn we gewoon maar wat door de stad gaan lopen.
´s Avonds zijn we weer als groep gaan eten. Geloof mij, steeds als ze ons met zo´n grote groep zagen, waren ze echt niet blij.
Maandag gingen we naar Time Squire. Ook bijzonder om in het echt te zien. Na twee dagen zagen we
eindelijk koffie. Was even de gelukkigste mens op aarde. Nadat we geluncht hadden, zijn we op Time Squire geweest. Daar ontdekten we dat het de ´Zeeweek´ was. Er marcheerden namelijk heel veel mannetjes in witte pakken door de stad. Wist ik veel, misschien was dat normaal
´s Middags zijn we naar het Rocker Feller Center geweest waar jaarlijks de beroemde kerstboom staat.
Helaas was het toen ook te bewolkt om daar naar boven te gaan. Zijn we weer doelloos gaan wandelen. Kwamen we twee jongens tegen die heel leuk konden dansen.
Dinsdag zijn we met een veerboot langs het Vrijheidsbeeld gevaren. Eén keer knipperen en je was er voorbij. Beetje zonde.
Wel een heel mooi gezicht als je weer terug vaart. Dan is het echt het New York van plaatjes.
Toen we gegeten hadden zijn we naar de Brooklyn Bridge gewandeld. Helaas hadden we geen tijd om er op te gaan.
Vandaag hebben we niet zoveel gedaan, maar was wel even relaxed.
’s Avonds hebben we gegeten in Chinatown.
Woensdag, waar ik me al de hele week op verheugd had, gingen we naar het Central Park. Daar hebben we heerlijk even relaxed gezeten. Alleen hebben we niet zoveel gezien. Ik moest en zou voor mijn broer een foto maken van die herdenkingssteen van John Lennon. Gelukkig slaagde die missie.
´s Avonds hebben we snel gegeten en zijn we naar een gospelkoor gegaan. In die kerk aangekomen, zagen we geen koor. Had al zoiets: ´Nee hé?!´ Gelukkig kwamen ze toch en o wat is dat gaaf! Als ze dat hier in Nederland zouden doen, zou ik wel gaan!
Donderdag was het wensdag! Wist vanaf woensdag al wat ik echt wilde. Terug naar Central Park. Dit keer mocht ik alleen met één begeleidster en dat schoot heerlijk op. We hebben heel veel gezien, maar ook veel gekletst. Het grappige was, dat we heel veel dezelfde mensen kenden. Hebben ook veel foto´s gemaakt.
´s Middags nog snel wezen shoppen. Valt mee hé? Daarna zijn we met een ander groepje wezen eten bij Appelbees. Daar hadden ze zo´n ventilator precies boven onze tafel keihard aangezet, dat vonden we dus heel fijn;)
´s Avonds zijn we als afsluiter een drankje wezen drinken. Dat was heel leuk. Ze hadden ons wel alleen in een ruimte gezet, dus zat je nog niet met anderen. Vond ik erg jammer. Want zoveel contact had ik ook niet met de groep.
Vrijdag zijn we met een groepje toch nog uiteindelijk op het Empire State Building geweest. Dat ding is goed beveiligd zeg! Hebben, totdat we boven waren, 3 á 4 controles gehad.
Eenmaal boven was het uitzicht schitterend! Wel een beetje bewolkt, maar we konden toch aardig ver weg kijken.
´s Middags snel nog wat door de straten gerend en om vijf uur was het zover; we gingen op weg naar het vliegveld.
Ook al wilde ik super graag weer mijn vrijheid, toch had ik zo nog een week mijn eigen gang willen gaan.
Op dat vliegveld moesten we super lang wachten, want iets van 23.00 uur vlogen we pas. Bij de controle deden ze een drugscontrole op mijn riem. Eerst vond ik dat onzin, maar nu ik er over nadenk, best logisch.
Een stel van dat grondpersoneel had me op zo´n klein rolstoeltje gezet. Die riem zat al dicht bij mijn strot. Gelukkig zag iemand dat en kon ik er uit worden getild.
Na acht uur landden we gelukkig weer op Nederlandse bodem!!