Voor mij zijn letters vrijheid. Leren lezen is voor mensen die niet spreken geen luxe, maar een recht. Met letters kun je alles zeggen wat je denkt, voelt of wilt. Je bent niet afhankelijk van de woorden die iemand anders voor je heeft gekozen. Je kunt zelf bepalen wat je uitdrukt.
Lezen en communiceren zijn voor veel gebruikers van ondersteunde communicatie onlosmakelijk met elkaar verbonden. Zodra iemand via letters kan aangeven wat hij denkt of voelt, ontstaat er echte regie. Niet alleen over taal, maar over het eigen leven.
Daarom pleit ik ervoor om altijd uit te gaan van iemands mogelijkheden. Geloof in iemands potentie. Wacht niet op het moment waarop iemand “er klaar voor is”, want dat moment bestaat vaak niet. Bied woorden, letters en communicatiemiddelen aan. Geef tijd. En zorg dat mensen toegang hebben tot een alfabet, naast andere vormen van communicatie.
Wat mij het meest heeft geholpen, zijn de mensen die in mij geloofden. Mensen die mijn manier van communiceren serieus namen. Mensen die vroegen: “Wat denk jij?” en “Hoe voel jij je daarbij?”
Mijn boodschap is simpel: communicatie is veel meer dan een hulpmiddel. Het is de sleutel tot autonomie, verbinding en menswaardig leven. Iedereen – echt iedereen – verdient toegang tot die sleutel.
Als je mag denken, ga je groeien. Dat gun ik iedereen.
